Antoinette van Reeuwijk (1964-2017) is helaas overleden op 10 oktober 2017.

Schrijven met licht, oftewel fotografie, wekte mijn interesse al op jeugdige leeftijd.
Begonnen met het analoge fototoestel van mijn vader en jaren later met mijn eerste eigen toestel is mijn liefde voor de fotografie alleen maar toegenomen.
Door de schoonheid van de natuur is landschap- en natuurfotografie mijn passie.

Fotograferen is voor mij werken op gevoel, het vastleggen van een emotionele beleving, die ik op dat moment heb en die ik weer kan herbeleven wanneer ik mijn foto's weer bekijk.
Als het me lukt diezelfde emotie naar boven te halen bij het terugzien van het beeld, is voor mij de foto geslaagd.

Ik kan geraakt worden door de lichtval op een bloem, de kreukel in een blad, een rimpel in het water.
Maar kan ook ineens aangetrokken worden door een vervallen deur, een afgebladderd raamkozijn of een oude trap. In de Dordogne heb ik mijn hart op kunnen halen.

Ik ben autodidact en heb fotografie geleerd door veel te lezen, veel foto's te bekijken, maar vooral door veel en goed om me heen te kijken.

De wereld is groot. Soms krijg ik de kans een klein stukje ervan vast te leggen.

Op deze site kun je zien wat ik zie.
Klik op F11 om mijn site full screen te bekijken.

 

Het is zo'n ironie,

zo'n constante contradictie

dat we steeds maar zoeken naar hoogtepunten van beleving,

terwijl hoogtepunten aanwezig zijn in alle dingen om ons heen

die ons oog in verrukking brengen.

Anaïs Nin